Ecotraining, een praktijk-cursus safarigids

‘s Ochtend om half zes je tent uit om meteen een safaririt of –wandeling te maken, om te leren hoe je dat als een echte safarigids zélf moet doen! Na terugkomst volgen het ontbijt en een college. Na de lunch is er tijd om een paar uurtjes te studeren, voordat je weer met de Landrover of te voet de bush intrekt voor een tweede praktijkles. Het is al avond en pikkedonker wanneer je onder de sterrenhemel aanschuift aan tafel. Dit is ongeveer het dagprogramma van de guiding course van Ecotraining South Africa. In mei 2003 hebben wij deze cursus gevolgd. Het werd de mooiste maand van ons leven.

Een tweemotorig vliegtuig landt op het vliegveld van Hoedspruit, Zuid-Afrika. Vol verwachting stappen we uit om te beginnen aan iets wat wij op Animal Planet hadden gezien en ons geweldig leek om te doen: een maand lang in de Afrikaanse natuur om onder begeleiding van een ervaren gids de basisbeginselen van het gidsen te leren.

Na een hobbelige rit met een transfer-busje door de Afrikaanse bush kwamen we aan op kamp Keer-Keer in het Timbavati Private Game Reserve, grenzend aan het Kruger National Park. Wat onwennig maakten we kennis met onze medecursisten en onze ‘leraar’: Siddharta “Sid”, bankier in de dop uit Singapore; Vincent, een nog studerende vrijbuiter uit Nederland; Sophie, ook Nederland, startende IT-er; Bill “there’s no I in team” uit Texas; Allison “Canadur” uit Canada; Leanne “Wild Date Pom”, onze Benjamin uit Engeland; Joaquin “Quino” uit Spanje, hij gaat na de cursus een lodge beginnen; James, captain bij British Airways en tenslotte Rob, onze instructeur type hands-on en weinig woorden…enne o ja: Jenny van Ecotraining-office.

Rob maakte ons meteen duidelijk dat we met een serieuze cursus te maken hebben: 28 dagen hard werken, 1 dag vrij, 2 schriftelijke examens, 2 presentaties en 2 praktijkexamens bestaande uit het leiden van een safariwandeling en –rit. We leren alles over dieren, hun sporen, het ecosysteem, het gidsen, de auto … 12 soorten grassen en 40 soorten bomen etc. etc.. Met je diploma op zak kun je solliciteren als startend gids. Aan de slag dus!

De cursus was geweldig en de groep super. We leerden van alles en hadden erg veel lol. Tijdens onze wandelingen kwamen we spinnenwebben tegen van de Golden orb webspider. De spandraden van zijn web zijn zo sterk, dat je er visdraad van kunt maken. Met de takken, wortels en bladeren van de bomen kun je van alles doen, alles is bruikbaar: om te eten, je tanden te poetsen, je billen af te vegen, je wonden te verzorgen of er juist gif van te maken, je kamp tegen wilde dieren te beschermen, om als brandhout te gebruiken of juist niet. We leerden termieten en rupsen (Mopani worm) eten, al lieten wij dat liever aan anderen over… Maar het meest geweldig was 4x4 rijden, sporen lezen, dieren spotten en het schietonderdeel (op een door een medecursist aan een touw voortgetrokken doos). Vooral het 4x4 rijden op de onverharde zandpaden is een avontuur. Maar op de ‘trackerseat, de plek van de spoorzoeker voor op de motorkap, is het nog veel spannender… Vooral als je troep leeuwen benadert of een kudde buffels inrijdt, of wanneer Wim er nog aan moet wennen dat het stuur aan de rechterkant zit en jou iedere keer de doornstruiken in rijdt!

Na veel wikken wegen zagen wij af van de examens: we hadden (toch) niet de ambitie om gids worden en wilden meer van de hele ervaring genieten. Maar we blijven goed opletten!

En dan de memorabele close-encounters met de lokale fauna. Op het kamp: “James” de bejaarde giraffe die altijd bij het kamp rondhing om bescherming te zoeken tegen leeuwen; heerlijk studeren op het platform in de Tamboti-boom met uitzicht op olifanten en buffels; de luidruchtige nachtelijke bezoekjes door luipaarden, leeuwen en olifanten; Vincent, die ’s nachts naar de wc moest en oog in oog kwam te staan met een hyena; de Vine snake onder de ontbijttafel; de Baboonspider die door Rob met krekels uit zijn holletje werd gelokt en hem prompt in zijn hand beet; of die keer dat we als groep collectief door een kolonie pepperticks (jonge teken) marcheerden… we zijn de gehele middag bezig geweest om ons van deze gevaarlijke beestjes te ontdoen.

Toen Rob een paar dagen verlof had, kregen we les van de oude rot Dave. Toevallig was die middag een giraffe gedood door een kleine groep van twee leeuwinnen en een jonge Lion King. Als wij op de plaats delict aankwamen, is de wisseling van de wacht al aan de gang. De leeuwen liggen uit te buiken, dappere jakhalzen weten al wat restjes te bemachtigen en hyena’s lopen met botten en stukken huid te slepen. De volgende ochtend vinden we alleen nog maar een dot staarthaar, een afgekloven stuk van een poot en een hoef. De staartharen en botten namen we mee om respectievelijk armbandjes van te maken en om soep van het beenmerg te koken, aldus Dave. De drie dagen daarna zagen we tijdens de middag-avondrit opeens luipaarden, waardoor we laat aan de dis gingen en het soep koken er niet van komt. Op de vierde dag aan het ontbijt werd onze eetlust danig verstoord door een onwelriekende geur vanaf het hekje waar het beengewricht van de giraffe nog steeds overheen hing. Nadat die ochtend twee veterinaire artsen tijdens een gastcollege ons de gevaren van miltvuur en botulisme hadden bijgebracht, besloten wij de botten aan de natuur terug te geven.

Een ander memorabel moment was tijdens de ‘sleep-out’, de overnachting in de open lucht ergens in een droge rivierbedding. Om en om hielden twee cursisten de wacht over de veiligheid van groep. Tijdens de wacht van Viviane en Sid kwam een hyena aan onze slaapzakken snuffelen om vervolgens doodleuk bij het kampvuur te gaan zitten naast de vuilniszak met de restjes van onze karbonades. Hoezo, het wild met vuur op afstand houden… Of die keer dat Viviane ergens onderweg moest plassen onder warme belangstelling van een groepje giraffen…

Het was een topmaand om nooit meer te vergeten. De guiding course van Ecotraining is een dikke aanrader voor iedereen die, net zoals wij, niet genoeg kan krijgen van het Afrikaanse wildlife!!

www.ecotraining.co.za

Wim en Viviane van Urk

HOME